افراد از حواس پنجگانه برای درک اطلاعات خارجی استفاده می کنند. حسگرها اطلاعات به دست آمده را برای تفکر و قضاوت به مغز می فرستند. سپس مغز به «حواس پنجگانه» دستور می دهد تا اطلاعات خارجی را در محدوده بسیار محدودی درک کنند (فقط اطلاعاتی را که برای بدن انسان بی ضرر هستند). خیلی ها هستند که نمی توان یا به سختی می توان آنها را حس کرد. اگر الکتریسیته اندازه گیری شده الکتریکی باشد، می توان آن را مستقیماً با ابزارهای هوشمند مختلف (رایانه ها و روبات ها) برای پردازش سیگنال متصل کرد. اندام ها حرکات خاصی را انجام می دهند. در سطح، حسگر می تواند جایگزین حواس پنج گانه انسان شود تا عملکرد ادراک اطلاعات خارجی را تکمیل کند و به وسیله ای برای انتقال ادراک (پاسخ) تبدیل شود. این حسگرها می توانند اندازه گیری شوند، مانند نور ماوراء بنفش، نور مادون قرمز، میدان های الکترومغناطیسی، گازهای بی بو و بی بو، دماهای فوق العاده بالا، مواد بسیار سمی و سیگنال های ضعیف مختلف را درک کنند. با توجه به مزایای دقت بالا، حساسیت بالا، محدوده اندازه گیری و کنترل گسترده، انتقال آسان، تقویت و بازخورد، اندازه گیری مداوم، تله متری و ذخیره سازی و غیره، مردم انتظار دارند که سنسورها سیگنال های دریافتی را نیز تقویت، انتقال، ذخیره و نمایش دهند. . بنابراین، در یک مفهوم گسترده، یک حسگر را می توان به عنوان دستگاهی خلاصه کرد که می تواند اطلاعات خارجی (نیرو، گرما، صدا، نور، مغناطیس، گاز، رطوبت و غیره) را حس کرده و آن را به سیگنال الکتریکی تبدیل کند که به راحتی قابل پردازش باشد. طبق قوانین خاصی
اگر مقدار اندازه گیری شده الکتریسیته غیر الکتریسیته باشد، مانند کمیت فیزیکی (کمیت مکانیکی، رطوبت، سرعت جریان، سطح مواد، کمیت نور، دما)، کمیت شیمیایی (ترکیب، pH، سرعت واکنش)، زیست توده (فشار خون، انسان). واکنش) و غیره، باید از طریق حسگر مربوطه به الکتریسیته تبدیل شود و سپس برای پردازش به کامپیوتر ارسال شود. به عبارت دیگر، دستگاهی که مقدار فیزیکی یا شیمیایی آنالیت را به یک خروجی الکتریکی با یک رابطه مخالف معین تبدیل می کند، حسگر نامیده می شود (سنسور به عنوان مبدل، مبدل، فرستنده، فرستنده یا آشکارساز و غیره نیز شناخته می شود). .